De hoogst vastgestelde leeftijd van een landschildpad is 152+ jaar voor een mannelijke Soemerische schildpad (Testudo sumeirii), die in 1766 door de Franse ontdekkiingsreiziger Chevalier de Fresne van de Seychellen naar Mauritius werd gebracht en aan het garnizoen van Port Louis werd geschonken. Bij de verovering van Mauritius door de Engelsen in 1810 werd het dier officieel door de Franse troepen overhandigd. In 1908 werd de oude schildpad blind. Tien jaar later stierf hij na een val in een geschutskuil. Het dier wordt bewaard in het Brits Museum in Londen. Aangezien het bij de vangst al geheel volwassen was moet het volgens Schmidt & Inger (1957) op tenminste 180 jaar worden geschat.

Andere dieren waarvan vaststaat dat ze ouder dan 100 jaar zijn geworden zijn de Carolina doosschildpad (T. Carina) van 138 jaar (Olivier, 1955) en een Europese moerasschildpad (Emys orbicularis) van 120+ jaar (Rollinant, 1934).

Een Moorse landschildpad (T. graeca) verbleef van 1633 tot 1753 in de tuin van Lambeth Palace in Londen, wat betekend dat het dier tenminste 120 jaar moet zijn geweest (Noel-Hume & Noel-Hume, 1958). In 1957 stierf zijn soortgenoot Panchard op een leeftijd van 116+ jaar in de Paignton Zoological & Botanical Gardens in Devon. Deze schildpad was in 1851 op een markt gekocht, toen het dier al geheel volgroeid was (W.E. Francis, per. Mededeling van 1 Augustus 1972).