De zeldzaamste zeeschildpad is de beschermde Kemp zeeschildpad (Lepidochelis kempii), die vrijwel is uitgeroeid door over bejagen, het leeghalen van nesten en het afslachten van broedende wijfjes. Nestelende dieren worden tegenwoordig alleen nog gevonden aan de kust van de staten Tamaulipas en Vera Cruz in Mexico en op Padre Island bij Texas. De totale populatie wordt geschat op 5000 to 10.000 exemplaren.

De grootste nog levende landschildpad is de seychellenreuzeschildpad (Geochelone gigantea) van de eilanden Aldabra, Mauritius en de Seychellen in de Indische Oceaan, waar in 1874 werd ingevoerd.

Het gewicht van mannetjes bedraagt normaliter niet meer dan 180 kilo, maar toen er nog niet zo vel op het dier werd gejaagd konden de mannetjes wel zwaarder dan 225 kilo worden. Een groot mannetje in het Rothschild Museum te Tring (Hertfordshire) wordt bewaard, heeft een schild van 1,18 meter. Volgens Lord Rothschild (1915) woog deze schildpad in leven 269 kilo. Dat is voor deze soort waarschijnlijk een record.

Ook enkele galapagosreuzeschildpadden (Testudo elephantopus, met 11 ondersoorten) kunnen een dergelijke omvang bereiken. De grootste bekende exemplaren wegen tussen de 159 en 181 kilo.

In 1708 zagen 2 bemanningsleden van Woodes Rogers een schildpad van naar schatting 315 kilo of meer.

Andere exemplaren waren meer dan 1,20 hoog (Noel-Hume & Noel-Hume,1958). Een in 1830 gevangen schildpad was zo zwaar dat er 6 mannen aan te pas moesten komen om hem in een boot te tillen. Kapitein Porter onderzocht een exemplaar (T.e. porteri) op Indefatigable Island (=Santa Cruz) met een rugschild van 1,67 meter lengte en 1,37 meter breedte ( langs de buitenkant?). Verder bestaat er een verslag over een T.e. vicina van Santa Isabella uit dezelfde groep, die in slechts 15 jaar in gewicht toenam van 10,3 tot 200,4 kilo (Gaymer,1968).

Hoewel landschildpadden van alle gewervelden, inclusief mens, het oudst kunnen worden, mag geen waarde worden gehecht aan berichten over dieren van 250 of zelfs 300 jaar. Veel overdreven verhalen zijn gebaseerd op de verkeerde veronderstelling dat landschildpadden een zeer traag groeitempo hebben en afgesleten en beschadigde schilden een duidelijk teken van hoge leeftijd zijn. In werkelijkheid is een grote omvang bij reptielen geen betrouwbare aanwijzing voor ouderdom en zijn schilden van in het wild levende dieren al na zo'n 20 jaar meestal flink gehavend.

Op 19 Mei 1966 werd de dood gemeld van Tu'imalilia of Tui Malela (Koning der Malila), de befaamde maar danig beschadigde madagaskarstralenschildpad (Testudo radiata) die in 1773 door kapitein James Cook (1728-1779) aan de koning van Tonga zijn geschonken. Dit record bestond waarschijnlijk uit de leeftijden van 2 of meer exemplaren die op het eiland hebben geleefd.<

Om hun grote omvang zijn ook aan seychellenreuzeschildpadden extreme leeftijden toegeschreven. Sinds de ontdekking dat mannetjes in slechts 15 jaar tijd een gewicht van ca 200 kg kunnen bereiken is er geen reden om aan te nemen dat deze dieren langer leven dan de kleinere soorten landschildpadden. Er is een exemplaar bekend dat in 7 jaar tijd in gewicht toenam van 13 tot 159 kilo!

In September 1969 zou Samir, de oudste seychellenreuzeschildpad uit de Giza Zoo in Cairo, zijn 269ste verjaardag hebben gevierd. Volgens het verhaal was de in Frankrijk geboren schildpad ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal op 16 November 1869 door keizerin Eugénie, de vrouw van Napoleon III, geschonken aan Khedive Isma'il Pasha, de Turkse vorst van Egypte. Korte tijd later deed Khediver de schildpad, die in Egypte als symbool van voorspoed wordt beschouwd, over aan de Giza Zoo. In feite is het dier tot 1969 dus 100 jaar onafgebroken geobserveerd.

In 1975 werd een niet bevestigde leeftijd van 180 jaar gemeld voor een seychellenreuzeschildpad uit de botanische tuin op Mauritius.